Reason of support

Rond 1870 vroeg Scholten, inmiddels een steenrijke industrieel, verschillende schilders om sleutelmonumenten uit zijn leven af te beelden. Charles Leickert was de ideale kandidaat voor dit ijsgezicht. De schilder was gespecialiseerd in winterlandschappen, die hij schilderde in de succesvolle traditie van zijn leermeester Andreas Schelfhout. Zo'n vijf jaar na het Amsterdamse ijsincident, was Scholten naar Groningen vertrokken. Vlakbij de veenkoloniën begon hij een fabriek voor aardappelmeel. Dat was het begin van zijn succesvolle imperium. Waren de aardappelteelt en turfwinning in de Groninger Veenkoloniën van groot belang voor Scholten; op zijn beurt bracht hij werkgelegenheid en welvaart naar dit voorheen arme gebied. Om het verhaal van Scholten en zijn invloed te vertellen, beschikte het Veenkoloniaal Museum over vier van de zes nog bekende Scholten-schilderijen. Het wintergezicht van Leickert was een felbegeerde aankoop voor het museum, die de Vereniging Rembrandt met plezier hielp verwezenlijken. Nergens anders is het schilderij zo op zijn plek als hier.