Description

Het schilderij van Hammershøi is strikt genomen geen schilderij maar een studie, die echter wel heel karakteristiek is voor het werk van de man. Het gaat bij hem om licht en ruimte, om leegte en afwezigheid ook, en hij werkt altijd met weinig of geen kleur, bij voorkeur in grijzen. Hij schildert figuratief maar zijn werk is nagenoeg abstract. Zoals ook de overige Deense schilderkunst is het werk van Hammershøi lang een goed bewaard geheim van de Denen zelf gebleven, vooral mooi te zien in Kopenhagen. Daar is pas in de laatste decennia verandering in gekomen. De National Gallery in Londen, het Metropolitan in New York, het Louvre, en ook het Getty voegden werk van Deense schilders aan hun collecties toe. The Balcony room past prachtig bij de schilderijen die Vitale Bloch aan Museum Boijmans heeft nagelaten – vaak stil en leeg van aard, van de landschappen van Odilon Redon tot en met de werken van Morandi, en vaak ook informeel, zoals de geweldige studies van Corot en Troostwijk. Het museum Boijmans van Beuningen verrijkt zijn collectie met deze eerste Hammershøi in Nederland op een buitengewoon zinvolle manier met een heel bijzonder werk. The Balcony room komt uit het atelier van de kunstenaar en bleef nog geruime tijd in de familie. De relatie tot zijn andere werk is helder: het is een studie voor de achtergrond van zijn zelfportret uit 1911. De conditie van het schilderij is goed en het is mooi los geschilderd ook, in tegenstelling tot menig voltooid werk dat bij Hammershøi nogal eens in ongemakkelijk geploeter eindigt. Aangekocht met steun van het (http://www.verenigingrembrandt... Maljers-de Jongh Fonds).

Reason of support

Zoals andere Deense schilderkunst is het werk van Hammershøi een goed bewaard geheim van de Denen gebleven, vooral te zien in Kopenhagen. Daar is pas aan het eind van de 20ste eeuw verandering in gekomen. De National Gallery in Londen, het Metropolitan Museum of Art, het Louvre, en ook het Getty voegden werk van Deense schilders aan hun collecties toe. De kamer met balkon in Spurveskjul past prachtig bij de schilderijen die Vitale Bloch aan Museum Boijmans heeft nagelaten – vaak stil en leeg van aard. Het museum Boijmans van Beuningen verrijkt zijn collectie met deze eerste Hammershøi in Nederland op een buitengewoon zinvolle manier.

Thanks to

Aangekocht met steun van de Vereniging Rembrandt (mede dankzij haar Maljers-De Jongh Fonds), de BankGiro Loterij en een particuliere gift uit Rotterdam

Maljers-de Jongh Fonds

Questions

Ziet u een fout? Of heeft u extra informatie over dit object? Laat het ons weten!

Bulletin

Stille boodschapper van iets nieuws

Bulletin van de Vereniging Rembrandt, najaar 2014, pp. 26-30

Download

Work in context

1 / 3

Fotografie

Gerhard Richter gebruikte vaak foto’s als uitgangspunt voor zijn schilderijen. De stijl van Hammershøi, zijn gebruik van licht en compositie, liggen eveneens in het verlengde van de fotografie. Richter onderzoekt in zijn werk het verschil tussen de representatie van zowel realiteit en fictie: 'If I paint a photographed object, am I painting something ‘real’?' In De Stoel koos Richter ervoor om een stoel door middel van het gebruik van verschillende kleuren grijs en een bewegingseffect op ‘fotografische’ wijze af te beelden.

Gerhard Richter (1932), De Stoel, 1965. Olieverf op doek, 90 x 70 x 2 cm. Museum Boijmans Van Beuningen

2 / 3

Meisje door raam kijkend

Het werk Meisje door raam kijkend van George Segal is net zo mysterieus van aard als de interieurschilderijen van Hammershøi. Waarbij het venster fungeert als passage tussen binnen en buiten – een overgang voor het licht, om te zien en gezien te worden. Wat er aan de andere zijde van het venster gebeurt blijft voor de toeschouwer verborgen.

George Segal (1924-2000), Meisje door raam kijkend (hommage aan Rembrandt), 1972. Hout, glas, synthetisch materiaal, gips en textiel, 243,5 x 100,5 x 79 cm. Museum Boijmans Van Beuningen

3 / 3

Dépendance

Oscar Tuazon doet in zijn werk onderzoek naar de sculptuur in architecturale zin door een omgeving te ontwerpen die zowel oplossingen biedt als kritische vragen stelt. Zijn werk betreft vrijstaand- sculpturale composities gemaakt van verscheidene soorten hergebruikt materiaal dat vraagtekens zet bij de gangbare manier van construeren. Tuazon is daarbij niet enkel geïnteresseerd in de intrinsieke kwaliteiten die zijn gebruikte materiaal herbergt, maar ook de sociale- en gebruiksfunctie die het materiaal bezit.

Oscar Tuazon (1975), Dépendance, 2013. Hout, metaal, verf en glas, 280 × 420 × 150 cm. Museum Boijmans Van Beuningen